İlk tiyatro deneyimi : Husran!

Uzun zamandir herseyden kaynakli garip bir korku durumumuz var..

Yuksek sesten, yabanci insanlardan, fazla kalabaliktan.. Pedagogumuz bunun yasinin geregi oldugunu, artik anne ve kendinin tek bir insan olmadiginin farkina vardigindan , disardan gelen her turlu yabanci ve farkli kisi/olay karsinda tehlike hissettiginden boyle davrandigini soyledi..

Bugun buyuk bir hevesle Mujdat Gezen Sanat Merkezi’nde Sirinler oyununa gittik..Hersey guzeldi.. Ta ki sirinler sahneye gelip ,yuksek sesli muzikler baslayip Gargamel sahneye cikana kadar Bir aglama, bir isyan..”Anne korktum gidelim” diye bagirmalar.. Park yeri bulmak icin 40 dakika dolasip ,oyunun ilk 5 dakikasi kendimizi disari attik..

Tiyatro icin erkenmiydi? Sectigimiz oyun mu yanlisti? Daha da onemlisi bu korkma durumlari gecici bir donemse ne zaman sona erecek?

Birlesen iki hayat daha..

Bugun ilk adimlari atiliyor..

Canim kardesim ve guzel Ayse’mizin beraberligi bugun resmilesiyor..

Kizimizi oglumuza isteyecegiz..

Parmaklarina nisan yuzuklerini 14 Subat’ta takacaklar..

O gun onlar icin biraz daha ozel artik..

Eski dilek yerine geldi..

2009′dan beklediklerim, yapmak istediklerim listesindeydi..Fotografcilik kursuna gidip, herseyi bilerek, daha cok severek,daha oranlı, daha estetik fotograflar cekmek..

Yeni yilin ilk haftalarinda bu dilegimi gerceklestirmis oldum, 1 senelik ufak bi gecikmeyle

Sevgili Ajda, once oglumun dogum fotograflarini cekti, sonra da bana fotograf cekmeyi ogretmeye basladi..2 haftalik hizlandirilmis bir programla temel konular uzerinden gectik.. Dersler simdiye kadar cok zevkli gecti ve oyle de devam ediyor..Meger ne cok sey varmis bilmedigim..Ve ne zormus dusundugumden..

Daha uzunca bir sureye ihtiyacim var..

Simdi zavalli compact makinem bir kenarda kaldi..Yillardir evimizin bir kosesinde cantasinin icinde duran kocaaaa makine de elimden dusmez oldu..Ufakligin hakkini odeyemem, cok kahrimi cekti, bircok guzel ani olumsuzlestirdi..Yine de hep cantamda tabi ama diyorum ki, meger ne cakkidi cukkudu fotograflar cekmisim:)

Basladim bakalim biseyler cekmeye, mukemmel degil ama hic yoktan iyidir

Canim kocacim..Bu konuda bana destek oldugun icin cok tesekkurler..

2010..

2010 geldi gelecek derken, coktaaaan 7 gun dustuk bile taptaze yildan..Bir telas hazirlandik, geri saydik..Bir telas yeniden yasamaya basladik..

Nasil mi?

2010′un ilk gunu yine yeni yeniden diyete baslamak uzere depo yaparak..

Sevdiklerimizle, yeni arkadaslarla dolu dolu, bol gulmeli saatler gecirerek..

Sabahin erken saatlerinde gidilip, kimse yokken doyasiya oynanabilecek yerler kesfederek..

Her Adapazari gununun favori mekani Kofteci Ismail’de, 1 porsiyon islama kofte yiyip degisime sasirarak..

Bahcemizdeki mavi ladin’imizi, tum kotu hava kosullarina ragmen susleyerek..

Misafirlerden tam not almayi basarmis bir hindi pisirip, tika basa yemek yenilen bir yilbasi sofrasi hazirlayarak..

Binbir zorlukla gozume , keyfime uygun kozalaklar bulup, onlari sprey boyayla boyadiktan sonra girise asip “amma Derya Baykal oldum yaa!” deyip, kendime gulerek..

Ertesi gun Ankara’ya donecek Yakup dede icin, daha organize hali yapilmasi hakki sakli olmak sartiyla, en sevdigi tatli kadayif uzerine mumlar koyup, 55. yasini kutlayarak..

Beraber zaman gecirmekten cok zevk alinan bir dost ile, bir fincan orta kahve icip, cikolatali bir cheese cake paylasirken dertleserek..

Yeni yil telasimizi renklendirenleri kutularina yerlestirip, zamani geldiginde gorusmek uzere vedalasarak..